Historia Botanica Practica Giambattisty Morandiego to barokowe dzieło botaniczno-medyczne włoskiego botanika, malarza i lekarza. Wydane w Mediolanie w 1744 roku przez drukarnię Petri Francisci Malatestae. Książka opisuje rośliny stosowane w medycynie — botanika użytkowa — z ich nazwami, opisami i właściwościami leczniczymi zaczerpniętymi zarówno od autorów starożytnych (Dioskuridesa, Galena, Pliniusza), jak i nowożytnych. Zawiera 263 ręcznie kolorowane miedzioryty przedstawiające rośliny „z natury", pogrupowane w 35 klas. Każdy egzemplarz był kolorowany osobno — przez akwarelistów pracujących w pracowni mediolańskiej — więc nasz Morandi nie jest identyczny z żadnym innym znanym egzemplarzem na świecie. Tablica cyklamenu w naszym egzemplarzu ma nieco intensywniejszą czerwień w masce kwiatu niż w egzemplarzu Real Jardín Botánico w Madrycie. Dzieło jest przedlinneuszowskie — powstało dziewięć lat przed wprowadzeniem przez Karola Linneusza nowoczesnej, binominalnej systematyki w Species Plantarum (1753). Dlatego nazwy łacińskie u Morandiego są długie, opisowe, kilkuczłonowe. „Cyclaminus Folio Rotundiore, Vulgatior" znaczy dosłownie: „cyklamen o liściu zaokrąglonym, pospolitszy". „Stramonia, Sive Datura, Vulgo Nux Methella" to bieluń datura — z trzema rodzajami nazewnictwa naraz. To zapis świata jeszcze przed naukowym porządkiem. Morandi był nie tylko botanikiem, ale i lekarzem — i to widać. W każdej tablicy obok rysunku rośliny dopisał właściwości lecznicze według klasycznej medycyny humoralnej. Cyklamen jest „ciepły i suchy". Mandragora — „zimna i wilgotna w trzecim stopniu". Ten typ opisu zniknął z botaniki kilkadziesiąt lat później, kiedy medycyna naukowa zerwała ze starożytną tradycją soków ustrojowych. U Morandiego to jeszcze jest. To jest źródło, którego współczesna biologia nie zna.